Rozwód a brak zgody współmałżonka

0

Rozwód. Dla wielu osób oznacza koniec małżeństwa. Warto jednak pamiętać, że wniesienie pozwu o rozwód stanowi wyłącznie rozpoczęcie procedury zmierzającej do rozwiązania małżeństwa, bynajmniej ze strony osoby wnoszącej pozew rozwodowy. Zdarzają się jednak sytuacje gdy współmałżonek nie wyraża zgody na rozwód – formalnie rzecz ujmując – wnosi o oddalenie powództwa o rozwód.

O ile takie stanowisko jednej ze stron nie jest wiążące dla Sądu, o tyle powoduje ono zdecydowane wydłużenie całego procesu o rozwód i nie tylko…

Wyjaśnić jednak należy, że Sąd może nie wyrazić zgody na rozwód tzn. oddalić powództwo o rozwód, nawet w sytuacji gdy małżonkowie są co do tego zgodni i jeśli nastąpił pomiędzy nimi zupełny i trwały rozpad pożycia małżeńskiego (ustała więź fizyczna, psychiczna i gospodarcza). Mowa tu o zaistnieniu tzw. negatywnych przesłanek orzeczenia rozwodu, wskazanych w art. 56 § 2 k.r.o.

Sąd nie może rozwiązać małżeństwa stron w sytuacji gdy:

  1. Wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków (np. orzeczenie rozwodu negatywnie wpłynie na rozwój fizyczny i psychiczny dziecka, które nie akceptuje rozstania rodziców)
    albo jeżeli
  2. z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (np. orzeczenia rozwodu domaga się małżonek z uwagi na nagłą chorobę lub niepełnoprawność współmałżonka).

Jeśli zatem każdy z małżonków zgadza się na rozwód, spełnione zostały przesłanki pozytywne jego orzeczenia – nastąpił zupełny i trwały rozpad pożycia małżeńskiego co oznacza ustanie więzi fizycznej, psychicznej i gospodarczej pomiędzy małżonkami, Sąd rozwiąże małżeństwo stron pod warunkiem, że nie wystąpiła żadna z przesłanek negatywnych, o których mowa powyżej.

Wracając jednak do kwestii BRAKU zgody na rozwód ze strony współmałżonka, warto pamiętać o treści art. 56 § 3 k.r.o., który stanowi, że:
rozwód nie jest również dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z treścią powołanego przepisu, w sytuacji braku zgody jednego z małżonków na rozwód Sąd nie będzie mógł rozwiązać małżeństwa gdy ustali, że domaga się tego małżonek WYŁĄCZNIE winny rozkładu pożycia małżeńskiego. Zatem nawet w sytuacji gdy spełnione będą wszystkie tzw. przesłanki pozytywne orzeczenia rozwodu, a jednocześnie nie wystąpią przesłanki negatywne, rozwiązanie małżeństwa nie będzie możliwe jeśli Sąd ustali, że to małżonek wyłącznie winny rozpadu małżeństwa się tego domaga, a drugi z małżonków, nie wyraża na powyższe zgody.

Podkreślić należy jednak, że nie dotyczy to sytuacji gdy brak zgody na rozwód jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego np. wynika ze złośliwości jednego z małżonków, chęci dokuczenia współmałżonkowi i nie wynika z woli utrzymania małżeństwa.

Zapewne w tym miejscu pojawić się może pytanie, co zrobić gdy małżonek nie chce wyrazić zgody na rozwód twierdząc, że to współmałżonek jest WYŁĄCZNIE winny rozpadu pożycia małżeńskiego?
Pamiętać należy, że takie stanowisko zaprezentowane przez małżonka w Sądzie stanowi, co do zasady, wyraz jego oceny przyczyn rozpadu małżeństwa. Nie oznacza jednak, że ta ocena jest prawidłowa. W postępowaniu dowodowym należy zatem – poza wykazaniem faktu zaistnienia przesłanek pozytywnych orzeczenia rozwodu i braku negatywnych – skupić się na wykazaniu, że WINĘ za rozkład pożycia małżeńskiego ponoszą oboje małżonkowie, lub że wina ta jest wyłączna – ale obciąża ona małżonka, który twierdzi odwrotnie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Call Now Button